3 gedachtes over “

  1. Een reactie die via andere weg bij Grietje binnenkwam; ik voeg deze reactie’s op Grietje’s verzoek even hier toe.

    ——————–

    Jij associeert het kennelijk met dood-zijn en je gestorven vader.
    Voor mij voelde het meer als een bericht uit een andere werkelijkheid.
    Een soort les: misschien is dit wel wat er nu gevraagd wordt..
    Uithouden. Niets kunnen. Niets ondernemen.
    Het voelde voor mij als een heel ongekende maar wijze boodschap.

    Onthutsend.
    “Ongekend hoe je niets bedoelde
    en niets ondernam”
    ——————–

    Wat leuk, de verschillende associaties bij jouw tekst! Alleen maar er zijn, voor westerlingen kan dat niet-leven betekenen.
    Dat doenerige, bedoelerige, dat hoort bij het wijde westen, het indo-europese. Focus op agens, op doen, doen, doen, onafhankelijk individu zijn en bedoelen = adem = leven. volgens ons.
    ————————-

    Vanochtend dacht ik over mijn “Coronalia I”; wat ik jou schreef was niet onwaar, maar misschien kun je het ook zo lezen: het noodlot [de onbewogene, onverbiddelijke] heeft zich de vorm van mijn moeder aangemeten. Is in dat personage gekropen. Wat een ijzingwekkende list.
    ————————-

    Ken je die prachtige tekst van Hans Lodeizen, die Joop Admiraal zo mooi voordroeg in Shaffy
    Shantant? Ik voeg hem bij

    Je hebt me alleen gelaten,
    maar ik heb het je al vergeven,
    want ik weet dat je nog ergens bent.
    Vannacht nog, toen ik door de stad
    dwaalde, zag ik je silhouet in het glas
    van een badkamer.
    En gisteren hoorde ik je in het bos lachen.
    Zie je, ik weet dat je er nog bent.
    Laatst reed je me voorbij met vier
    andere mensen in een oude auto,
    en ofschoon jij de enige was die
    niet omkeek, wist ik toch dat jij
    de enige was die mij herkende, de enige
    die zonder mij niet kan leven.
    En ik heb geglimlacht.
    Ik was zeker dat je me niet verlaten zou.
    Morgen misschien zul je terugkomen,
    of anders overmorgen, of wie weet wel nooit.
    Maar je kunt me niet verlaten

    Hans Lodeizen, Gedichten 1949

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s